را ابراز فرموده‌اند . يكى از آنها كه در كتب معتبره آمده است و شيعه و سنّى آن را قبول دارند ، روايتى است از پيامبر ( ص ) كه فرمود : حُسَيْنٌ مِنّى وَ انَا مِنْ حُسَيْنٍ ، احَبَّ اللَّهُ مَنْ احَبَّ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْاسْباطِ « 1 » حسين از من است و من از حسين ؛ خداى متعال دوست دارد كسى را كه حسين را دوست داشته باشد ، حسين امّتى از امم ( در خير ) است . « 2 » فراز نخست اين روايت از دو قسمت تشكيل شده است . « حسين از من است . و من از حسينم . » سياق عبارت اقتضا مىكند هر چه در يكى از آنها گفتيم در ديگرى نيز بگوييم . لذا بر خلاف اين اقتضاء است كه بگوييم جمله « حسين از من است » يعنى حسين فرزند من است و جمله « من از حسينم » يعنى بقاى مكتب آسمانى من از حسين است كه يكى را به امر معنوى و ديگرى را به امر مادّى برگردانيم . اين جمله طلايى معنايى عميق و مفهوم عالى ديگرى دارد كه فراتر از رابطه پدر و فرزندى است . اين جمله حاكى از يك ارتباط معنوى و يگانگى روحى است كه بر مبانى محكم فكرى استوار است . و بيانگر پيوند ناگسستنى اعتقادى و توافق فكرى كامل است كه هرگز از حب ذات نشأت نيافته ؛ بلكه از حبّ رسالت ، اشتراك در هدف و رضاى حضرت حق برخاسته است . مؤيد اين مطلب سخن پيامبر اكرم ( ص ) است كه در لحظات آخر عمر شريفشان به على ( ع ) ، فاطمه ، حسن و حسين ( ع ) فرمود : انَا سِلْمٌ لِمَنْ سالَمْتُم ، وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبْتُمْ « 3 » من در صلح و سازشم با كسى كه با شما در صلح و سازش باشد و در جنگ و ستيزم با كسى كه با شما در جنگ باشد .

--> ( 1 ) - تهذيب التهذيب ، عسقلانى ، ج 2 ، ص 346 ؛ ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، ابن عساكر ، ص 114 ؛ ائمّتنا ، ج 1 ، ص 183 ؛ اعلام الورى ، ج 1 ، ص 425 . ( 2 ) - مرحوم طريحى در معناى « سِبْطٌ مِنَ الْاسْباطِ » مىگويند : « امَّةٌ مِنَ الْامَمِ فِى الْخَيْرِ وَ يحتمل انْ يُرادَ بِالسِّبْطِ الْقَبيلةُ اى يَتَشَعَّبُ مِنْها نَسْلُهُ » . مجمع البحرين ، طريحى ، ج 4 . ( 3 ) - ترجمة الامام الحسين ( ع ) ، ابن عساكر ، ص 146 .